با مرگ سالخورده هرروستا  قوم  ایل و تباری، بخشی مهمی از دانش بومی که سرمایه ی ملی  آنها است، به خاک فراموشی و نابودی سپرده خواهد شد. پیران و سالخوردگان هر قوم وهر ایل ، افراد با تجربه و آگاهی هستند که در نبود دانش نوشتاری و ابزار و وسایل آن زمان ، ناگزیر از قوه حافظه کمک گرفتند و دانسته و داشته های عملی علمی  فرهنگی،تاریخی  اجتماعی، هنری و معیشتی اجتماع خود را به خاطر سپردند و برای نسل های بعد نگه داشته و انتقال دادند،. این گروه از افراد با تجربه و آگاه به دانش محلی، امانت داران گنجینه های با ارزش قوم ایل وتبار خود هستند که بنا بر وظیفه : پاسداشت و نگه داشت آنها کمک شایانی به ماندگاری دانش مردمان پیشین برای آیندگان خواهد نموده. 

   امروزه که بیشترین زنان و مردان به دانش آموختن و به دانش نوشتاری مسلط اند و ابزار و وسایل نوشتن و ثبت و ضبط در اختیار همگان هست، بر ماست قبل از آن که این امانت داران، گنجینه پر ارزش که ثمره و حاصل سال ها زحمت و تلاش پیشینیان از آزمون و خطای به وجود آمده است را برای همیشه به همراه خود به زیر خاک عدم و ونابودی فرو برند، به ثبت و نگهداشت آن اقدام نماییم.

   فردا دیر است، امروز باید به سراغ مردان و زنان با تجربه قوم  ایل وتبار خود رفت و گوش جان را به گفتارشان سپرد و قلم نگارش گر را بر دل پاک و سفید کاغذ به حرکت در آورد و گنج ارزشمند دانش وتجربه بومی خود را به دوست مهربان به درازای زمان امانت سپرد و جاودانه ساخت. با تقدیم احترام وتشکر برای بزرگان تمام ایلات  واقوام الخصوص بزرگان وسالخوردگان ایل بزرگ خزل ------ محمد کریمی